Twee weken na Sandy

De afgelopen twee weken, vallen duidelijk in de categorie ‘zeer enerverend’. Ik neem je mee naar donderdag 25 okt. Het is de eerste keer dat we horen dat er een storm voorspelt wordt voor ‘volgende week’. We zijn wel wat herfstweer gewend, dus maken ons geen zorgen.

Vrijdag. De eerste dingen voor ‘volgende week’ worden gecancelled, wij vinden het overdreven.

Zaterdag. De metro wordt platgelegd, vrij heftig in een stad die letterlijk draait op het OV. Dát is het eerste moment dat ik wat zenuwachtig wordt. Syb lacht me uit.

Zondags worden we opgeroepen om toch vooral extra water en (ingeblikt) voedsel te kopen. Er staan lange rijen (buiten) de supermarkten en brood, water en kaarsen zijn schaars. De colleges voor maandag worden geschrapt. Enkele van onze vrienden krijgen de oproep te evacueren. Sommige doen dat, andere blijven zitten. Nu.nl en de New York Times geven steeds verontrustendere berichten af. We zouden wel eens zonder stroom kunnen komen te zitten…

Op maandag wachten we tot het avond wordt. Het waait, maar niet bijzonder hard, is het de stilte voor de storm? We laden onze telefoons en iPads op en downloaden wat tijdschriften en films. Ik vul alle flesjes die ik kan vinden met water. Net als de pannen. Syb krijgt een uitbrander als hij na het zetten van thee de pan niet meteen aanvult. Ik heb de zenuwen. Syb niet. Wel besluiten we dat een extra fles wijn geen kwaad kan. Daarin blijken we niet de enige, de rij bij de liquorstore is langer dan bij de supermarkt.  De colleges voor dinsdag worden geschrapt. Drie keer gaan we voor een rondje door de buurt om te kijken hoe t eraan toegaat. Vanaf een uur of 17 regent en waait het flink. Tijdens ons laatste rondje komen we een aantal omgevallen bomen en afgewaaide takken tegen. Later op de avond melden onze eerste vrienden dat ze zonder stroom zitten. Andere zien drijvende auto’s door de straat gaan. Wij volgen alles op de voet, maar zitten warm en droog. Zelfs zo warm dat we het raam maar open zetten… Voor we gaan slapen, sturen we ‘wij zijn prima’ berichtje naar Nederland.

Dinsdag. Langzaam wordt duidelijk hoe heftig deze storm was. Veel van onze Nederlandse vrienden zitten nog steeds zonder stroom. Net als 700.000 andere New Yorkers op Manhattan. Een aantal metro tunnels is volgestroomd en hele delen van Staten Island en New Jersey zijn onder gelopen of haast weggevaagd. We lopen wederom een rondje door de buurt. De parken zijn dicht, het aantal omgevallen bomen en afgewaaide takken is verveelvoudigd. ’s Middags zien we een persconferentie van burgemeester Bloomberg die meldt dat de marathon doorgaat, maar dat zowel het metronetwerk als de electriciteit nog wel eens voor een dag of vier/vijf ‘down’ kan zijn. Dat betekent geen warm water, geen stadsverlichting, geen internet. ’s Avonds bellen twee Nederlanders stellen in (vanuit een telefoonhokje bij gebrek aan telefoon netwerk) om te vragen wat de status is. Twee keer moeten we vertellen dat deze situatie nog wel even zal duren én bieden we ons huis aan als opvangplek. Dat blijkt niet nodig.

Woensdag. Halloween. De college’s zijn weer begonnen, ondanks dat daardoor veel studenten met de taxi moeten komen. In de loop van de dag rijden de eerste bussen weer. Bloomberg bevestigd ‘de marathon gaat door’. Voor het eerst ‘ooit’ wordt de Halloween parade afgelast.

Op donderdagmiddag krijgen we een email van een oud-collega; ‘Mag ik bij jullie slapen? We kunnen niet naar ons hotel’. Uiteraard. Dezelfde avond hebben we een auto tot onze beschikking staan en rijden we naar SoPo (South of Power als variatie op SoHo, South of Houston). Het is spookachtig en bizar. Op vele kruisingen staan verkeersregelaars en branden felle rode fakkels. Bloomberg zegt; ‘De marathon gaat door’.

Vrijdag worden we wakker met het goede nieuws dat al onze vrienden weer elektriciteit hebben. Wel is benzine schaars, waardoor en lange rijen staan om te kunnen tanken. In de loop van de dag blijkt dat de Openingsceremonie van de marathon niet door gaat. Fair enough. Meer en meer vrienden en bekenden komen aan de in stad. En dan ineens ’s avonds… BOEM. DE MARATHON GAAT NIET DOOR. Na zoveel bevestiging, best een schok. Direct gaan er stemmen op dat het niet echt chique is dit zo laat pas te beslissen aangezien alle internationale renners inmiddels gearriveerd zijn. Hoe jammer we het zelf ook vinden (we zouden bij de finish staan als vrijwilliger) en hoe zuur het ook is voor al die mensen die maanden getraind en wellicht ook gespaard hebben, we begrijpen het wel .

Fast forward naar dinsdag. De meeste metrolijnen rijden weer, maar op veel plekken in de buitenwijken is het nog een grote chaos. Er wordt een nieuwe storm voorspeld, niet zo erg als Sandy, maar wel met sneeuw en hoge waterstanden. Tegelijkertijd kiest Amerika tussen Obama en Romney. Voor ons een hele simpele keus, maar in de peilingen blijft het spannend. We gaan naar een kroeg bij Times Square om het gevoel mee te pakken. Op het ‘moment supreme’, staan we op Rockefellar Plaza. Four more years, four more years! De stemming is uitgelaten. Terug naar Times Square, daar is het druk, maar van het verwachtte straatfeest zien we weinig, terwijl New York toch bij uitstek een Democratische staat is. Hoe dan ook, een bijzondere avond.

Woensdag. Het sneeuwt! Maar niet vriendelijk en vrolijk. Het is een ijskoude sneeuwstorm. Veel vluchten worden gecanceld. Via internet houden we de vlucht van Maarten en Lesley in de gaten. We brengen de geleende luchtbedden en dekens nog even niet terug. You never know. Met wat vertraging vertrekken ze gelukkig volgens plan.

Fast forward naar afgelopen weekend. We horen verhalen van mensen die als vrijwilliger geholpen hebben op Staten Island. De Amerikaanse manier van huizen bouwen; houten skeletten waar je gipsplaten tegenaan schroeft, heeft zich niet bewezen. Er wordt gesloopt, gestript en mensen zijn in shock. Heftig. Tegelijk is het voor ons de rust weergekeerd. Een vriendin heeft afspraken om trouwjurken te gaan passen. Ik ga mee. Een andere vriend  krijgt een baan aanbod. Dat gaan we graag vieren. 

Vandaag. Twee weken na Sandy. Het is prachtig weer. Ik zit zonder jas in het zonnetje een boek te lezen en realiseer me alles wat hierboven staat. Twee zeer enerverende weken.