Twee weken na Sandy

De afgelopen twee weken, vallen duidelijk in de categorie ‘zeer enerverend’. Ik neem je mee naar donderdag 25 okt. Het is de eerste keer dat we horen dat er een storm voorspelt wordt voor ‘volgende week’. We zijn wel wat herfstweer gewend, dus maken ons geen zorgen.

Vrijdag. De eerste dingen voor ‘volgende week’ worden gecancelled, wij vinden het overdreven.

Zaterdag. De metro wordt platgelegd, vrij heftig in een stad die letterlijk draait op het OV. Dát is het eerste moment dat ik wat zenuwachtig wordt. Syb lacht me uit.

Zondags worden we opgeroepen om toch vooral extra water en (ingeblikt) voedsel te kopen. Er staan lange rijen (buiten) de supermarkten en brood, water en kaarsen zijn schaars. De colleges voor maandag worden geschrapt. Enkele van onze vrienden krijgen de oproep te evacueren. Sommige doen dat, andere blijven zitten. Nu.nl en de New York Times geven steeds verontrustendere berichten af. We zouden wel eens zonder stroom kunnen komen te zitten…

Op maandag wachten we tot het avond wordt. Het waait, maar niet bijzonder hard, is het de stilte voor de storm? We laden onze telefoons en iPads op en downloaden wat tijdschriften en films. Ik vul alle flesjes die ik kan vinden met water. Net als de pannen. Syb krijgt een uitbrander als hij na het zetten van thee de pan niet meteen aanvult. Ik heb de zenuwen. Syb niet. Wel besluiten we dat een extra fles wijn geen kwaad kan. Daarin blijken we niet de enige, de rij bij de liquorstore is langer dan bij de supermarkt.  De colleges voor dinsdag worden geschrapt. Drie keer gaan we voor een rondje door de buurt om te kijken hoe t eraan toegaat. Vanaf een uur of 17 regent en waait het flink. Tijdens ons laatste rondje komen we een aantal omgevallen bomen en afgewaaide takken tegen. Later op de avond melden onze eerste vrienden dat ze zonder stroom zitten. Andere zien drijvende auto’s door de straat gaan. Wij volgen alles op de voet, maar zitten warm en droog. Zelfs zo warm dat we het raam maar open zetten… Voor we gaan slapen, sturen we ‘wij zijn prima’ berichtje naar Nederland.

Dinsdag. Langzaam wordt duidelijk hoe heftig deze storm was. Veel van onze Nederlandse vrienden zitten nog steeds zonder stroom. Net als 700.000 andere New Yorkers op Manhattan. Een aantal metro tunnels is volgestroomd en hele delen van Staten Island en New Jersey zijn onder gelopen of haast weggevaagd. We lopen wederom een rondje door de buurt. De parken zijn dicht, het aantal omgevallen bomen en afgewaaide takken is verveelvoudigd. ’s Middags zien we een persconferentie van burgemeester Bloomberg die meldt dat de marathon doorgaat, maar dat zowel het metronetwerk als de electriciteit nog wel eens voor een dag of vier/vijf ‘down’ kan zijn. Dat betekent geen warm water, geen stadsverlichting, geen internet. ’s Avonds bellen twee Nederlanders stellen in (vanuit een telefoonhokje bij gebrek aan telefoon netwerk) om te vragen wat de status is. Twee keer moeten we vertellen dat deze situatie nog wel even zal duren én bieden we ons huis aan als opvangplek. Dat blijkt niet nodig.

Woensdag. Halloween. De college’s zijn weer begonnen, ondanks dat daardoor veel studenten met de taxi moeten komen. In de loop van de dag rijden de eerste bussen weer. Bloomberg bevestigd ‘de marathon gaat door’. Voor het eerst ‘ooit’ wordt de Halloween parade afgelast.

Op donderdagmiddag krijgen we een email van een oud-collega; ‘Mag ik bij jullie slapen? We kunnen niet naar ons hotel’. Uiteraard. Dezelfde avond hebben we een auto tot onze beschikking staan en rijden we naar SoPo (South of Power als variatie op SoHo, South of Houston). Het is spookachtig en bizar. Op vele kruisingen staan verkeersregelaars en branden felle rode fakkels. Bloomberg zegt; ‘De marathon gaat door’.

Vrijdag worden we wakker met het goede nieuws dat al onze vrienden weer elektriciteit hebben. Wel is benzine schaars, waardoor en lange rijen staan om te kunnen tanken. In de loop van de dag blijkt dat de Openingsceremonie van de marathon niet door gaat. Fair enough. Meer en meer vrienden en bekenden komen aan de in stad. En dan ineens ’s avonds… BOEM. DE MARATHON GAAT NIET DOOR. Na zoveel bevestiging, best een schok. Direct gaan er stemmen op dat het niet echt chique is dit zo laat pas te beslissen aangezien alle internationale renners inmiddels gearriveerd zijn. Hoe jammer we het zelf ook vinden (we zouden bij de finish staan als vrijwilliger) en hoe zuur het ook is voor al die mensen die maanden getraind en wellicht ook gespaard hebben, we begrijpen het wel .

Fast forward naar dinsdag. De meeste metrolijnen rijden weer, maar op veel plekken in de buitenwijken is het nog een grote chaos. Er wordt een nieuwe storm voorspeld, niet zo erg als Sandy, maar wel met sneeuw en hoge waterstanden. Tegelijkertijd kiest Amerika tussen Obama en Romney. Voor ons een hele simpele keus, maar in de peilingen blijft het spannend. We gaan naar een kroeg bij Times Square om het gevoel mee te pakken. Op het ‘moment supreme’, staan we op Rockefellar Plaza. Four more years, four more years! De stemming is uitgelaten. Terug naar Times Square, daar is het druk, maar van het verwachtte straatfeest zien we weinig, terwijl New York toch bij uitstek een Democratische staat is. Hoe dan ook, een bijzondere avond.

Woensdag. Het sneeuwt! Maar niet vriendelijk en vrolijk. Het is een ijskoude sneeuwstorm. Veel vluchten worden gecanceld. Via internet houden we de vlucht van Maarten en Lesley in de gaten. We brengen de geleende luchtbedden en dekens nog even niet terug. You never know. Met wat vertraging vertrekken ze gelukkig volgens plan.

Fast forward naar afgelopen weekend. We horen verhalen van mensen die als vrijwilliger geholpen hebben op Staten Island. De Amerikaanse manier van huizen bouwen; houten skeletten waar je gipsplaten tegenaan schroeft, heeft zich niet bewezen. Er wordt gesloopt, gestript en mensen zijn in shock. Heftig. Tegelijk is het voor ons de rust weergekeerd. Een vriendin heeft afspraken om trouwjurken te gaan passen. Ik ga mee. Een andere vriend  krijgt een baan aanbod. Dat gaan we graag vieren. 

Vandaag. Twee weken na Sandy. Het is prachtig weer. Ik zit zonder jas in het zonnetje een boek te lezen en realiseer me alles wat hierboven staat. Twee zeer enerverende weken.

Summer in the city..

Ineens wonen we in een stad waar het grofweg 8 maanden per jaar warm en 4 maanden koud is. In de warme periode zijn typisch Nederlandse gewoontes ineens overbodig. Denk aan; ‘jasje mee voor als het afkoelt’ (gaat het niet doen) of ‘naar buiten, de zon schijnt’(die schijnt al maanden bijna dagelijks, dus dat is niet per se een reden). Het duurde even voor ik hier aan gewend was, maar inmiddels heb ik t aardig onder de knie. Ware het niet dat vorige week de balans ineens volledig omsloeg de andere kant op!

Van een warme zonsondergang in een hemdje op een dakterras op vrijdagavond, naar een American Football wedstrijd met snijdende wind en dus winterjas en extra legging onder mn spijkerbroek op maandag… ik had m niet aan zien komen!

Maar even terug naar de echte zomer. Uiteraard blijven we wel Nederlanders wat betreft het waarderen van deze haast oneindige zonneschijn! We hebben er met volle teugen van genoten.  Zo werd er heel wat afgepicknickt, deden we een Booze Cruis met de Better Halves over de Hudson, bezochten we verschillende stranden én een aantal typische zomerfeestjes, zoals bij de zustervestiging van het MoMA: MoMA PS1 in Brooklyn.  Verder hebben we uitgebreid alle natuurwonderen van Utah bekeken (zie Facebook voor de foto’s).

En nu wennen we dus weer aan de aanstaande winter. Overigens wel een bijzondere, want voor het eerst spenderen we deze kerst in de zon in plaats van onder de kerstboom in Nederland. Plaats van bestemming is Nicaragua. De tickets zijn geboekt! Zo kan de zomer gelukkig nog even doorgaan voor ons.

One strike, two ball en bruine schouders

In Nederland kijkt menig man op zondag voetbal, hier zetten ze daar basketbal, ijshockey, american football en rugby tegenover. Inderdaad de gemiddelde man heeft het druk hier. Nu ben ik in Nederland blij grotendeels aan de voetbal dans te ontspringen, maar met een voormalig fanatieke honkballer was een bezoek aan de Yankees een duidelijke must.

Dus daar gingen we, in mijn ogen op en top voorbereid: 3 L verstopt water, zonnebrand en strapless top ter voorkoming van rare strepen op schouders.  Al in de metro bleek dat ik 2 essentials miste: een blauwe pet en bijpassend shirt met het logo van de Yankees. Maar goed, dan maar even de toerist spelen i.p.v. de local J

Uitgestapt bijYankee Stadium bleek dat de MacDonalds daar een sterk staaltje ‘locatiekeus’ had neer gezet. Direct tegenover de uitgang van de metro en vlak naast het stadion was de Big M onvermijdbaar. Met de verwachting dat eten en drinken in t stadion flink geprijsd zou zijn, hebben we hem (I know, shame on us) toch maar even meegepakt. Hierin stonden we overigens niet alleen.

In het stadion bleek dat je voor $40pp (incl groepskorting) op t bovenste balkon, vol in de zon terechtkomt. Ha! Daar was ik wél op voorbereid J. Met een extra laagje zonnebrand op de schouders kon de wedstrijd beginnen. Uiteraard niet voordat we met zn allen naar de vlag keken en het volkslied zongen. Typische Amerikaans: voor een sportwedstrijd wordt altijd het volkslied gespeeld. Iets wat een gevoel meegeeft van ‘of je nou wint of verliest, uiteindelijk zijn we allemaal Amerikanen’. Een mooi symbool.

Het was een wedstrijd met ups en downs. Af en toe spannend, maar soms ook wat traag/saai, tenminste in mijn ongeoefende ogen. Iets waar S overigens hard aan heeft gewerkt. We hebben bijna de hele wedstrijd (lees ruim 3u) over honkbal gepraat en ik vond het nog interessant ook! Vast iets met liefde enzo J

Na een uur of 2 begonnen de eerste omstanders te vertrekken. De Yankees stonden achter en leken dat niet meer in te gaan halen. Wij hadden echter nog wel goede zin, er stak een briesje op en S had een foot-long hotdog achter zn kiezen, dus bleven we lekker zitten. En ons geduld werd beloond! In de laatse 2 innings werd de wedstrijd ineens heel spannend.

Stel je voor; 9^de inning, alle honken vol, 2 uit, 3 punten achterstand, beste slagman aan slag. Naja misschien moet je erbij geweest zijn om hier geboeid door te raken, maar het stadion stond op z’n kop! Inclusief onze buurman die voor de rally cap ging (voor de leken; het binnenste buiten opzetten van je pet als symbool dat je je achterstand gaat goedmaken).

Uiteindelijk sloeg deze slagman helaas een vangbal en verloren de Yankees, maar wij hadden een top middag én weer een tikkie bruinere schouders. 

Skype and more

Beste heren van Skype,

Graag breng ik u mijn oprechte complimenten over omtrent het fantastische medium Skype. 50 jaar geleden duurde het maanden voordat m’n Oma de eerste foto’s van haar nieuwe neefje gezien had. Nu, op haar 80^ste verjaardag staan we gewoon samen op de foto. Ook al ben ik in New York en is zij in Hoofddorp. I love it!

Ok, enigszins over de top misschien, maar soms heb je van die dagen dat je ineens heel blij wordt van iets. En vandaag ben ik heel blij met Skype. Na 6 maanden New York kunnen we concluderen dat ik niet echt een e-mailer ben. Het blijft bij af en toe een kaartje en dan met name nog naar Opa’s en Oma’s. Facebook is een handig hulpmiddel in het updaten van vrienden en familie, whatsappen werkt heerlijk voor alle opmerkingen tussendoor, dit blog draagt zn steentje bij, maar voor t echte sociale contact zweer ik toch bij face-to-face en dus Skype. Bel me dus ook vooral als je me online ziet, ook als we niet afgesproken hebben! Mijn verantwoordelijkheid om me af te melden als we slapen J.

Goed tot zover m’n halleluja momentje over Skype

Het gaat goed hier! De zomer is inmiddels volop los gebarsten dus het is binnen weer aangenamer dan buiten. We zijn er inmiddels aan gewend om zonder jas/vestje de deur uit te gaan en je daar niet gek bij te voelen en ik kijk uit naar een fashionable en draagbaar parasolletje. Je begrijpt het al, t is hier heet en t schijnt alleen nog maar erger te worden de komende maanden. Uit alle macht proberen we wat van de overtollige zon richting Nederland te blazen, helaas met wisselend succes.

Afgelopen woensdag hebben we samen met de rest van Amerika Independence day gevierd. Voor ons eigenlijk met name een fijne vrije dag tussendoor, die afgesloten werd met verschillende feestjes. S stond op een rooftop in Brooklyn en ik op de 23^ste verdieping in t huis van onze Braziliaanse vrienden. Om 21.15u barste het vuurwerk los, waar hier blijkbaar 2M mensen naar komen kijken. Grappig om te merken hoe alle internationals door verschillende fases gingen:

1. het ‘Happy New Year’ gevoel
2. ‘oh best wel mooi vuurwerk!’
3. ‘euhm hoe lang duurt dit nog?’
4. en ten slotte nog wat half verplichte ‘ooohs’ en ‘aaahs’ tegen t einde

Het is duidelijk anders of je ‘je eigen’ feestdag viert of dat van een ander land. Desondanks cool om meegemaakt te hebben!

De 6 maanden update; bezoekers statistieken

Op een paar dagen na zijn we inmiddels 6 maanden in NY. Zes maanden waarin ontzettend veel gebeurd is en we hier al vereerd zijn met de nodige bezoekjes. Afgelopen week realiseerde ik me dat bepaalde activiteiten toch duidelijke toppers zijn met bezoek, maar dat we eigenlijk met al ons bezoek ook iets gedaan hebben dat we niet met andere deden. Tijd voor een analyse.

De toppers

Op een gedeelde eerste plaats staan een wandeling over de Brooklyn Bridge (altijd van Manhattan richting Brooklyn overigens) en een bezoekje aan de High Line. Een park aangelegd op een verlaten spoorlijn. Nu is de High Line een vrij lang gerekt park, maar op de Brooklyn Bridge weten we inmiddels ieder fotoplekje feilloos te vinden.

Populaire middenmoters

-          Ontbijt met scones en gekookt eitje in huize S&L (dit doen we overigens ook zonder bezoek)

-          Pizza bij Grimaldi’s (ik schat dat ik daar inmiddels zo’n 4u voor de deur heb staan wachten)

-          9/11 memorial (incl. brok in de keel)

-          Chillen in Central Park (eerst nog met dikke jas en muts, nu ook in bikini in de schaduw)

-          Live Jazz bij Apotheke op maandagavond (we hebben nog lang niet alle cocktail geprobeerd dus ook dit blijven we zonder gasten doen)

-          Happy Hour van de universiteit ($ 20 open bar, blijft een goede deal in NY)

-          All American breakfast bij Tom’s restaurant (voor de kenners; restaurant uit Seinfeld dat hier aan de overkant zit)

De uitzonderingen

Zoals gezegd, sommige dingen deden we ook maar met 1 of hooguit 2 bezoekers. Ik noem de Staten Island Ferry op 1 januari met Tim en Diane. Bezoek aan Ellis Island en Liberty Island met mama L, Soul Food en Amateurnight bij Apollo met mama S, rondwandeling door Harlem met Floris. Eten bij de eerste pizzeria in NY met Anita. Vliegtuigen en spaceshuttle kijken op de Intreprid met Guy. Mets wedstrijd met Krista en AW. Brooklyn verkennen met Marlon en Mariska. Hop on, hop off boot toer met Liselotte en Angele… best een lijst!

En wat ons t meeste bijgebleven is? Hoe fijn het is om familie en vrienden hier te hebben en hoe leuk t is hen te laten zien hoe wij hier leven, wat we doen, waar we rond lopen etc. Na ieder bezoekje is t weer even wennen om weer samen te zijn en t ‘gewone’ leventje weer op te pakken.

Gelukkig hebben we nog bijna een jaar te gaan en mogen we nog veel meer mensen hier ontvangen. Weet dat we naar jullie uitkijken! 

Chuck-a-palooza

Soms heb je van die momenten dat je denkt; is this for real? Afgelopen zaterdag was zo’n moment. Om 14u s middags werden we opgepikt door een echte, gele Amerikaanse schoolbus om naar t ouderlijk huis te gaan van 1 van S zijn studiegenoten. Met ons nog zo’n 150 man.

Het viel direct op dat de basics goed geregeld waren. Grote tuin, dito zwembad met ernaast een partytent, relaxte hangmat, veel tafels en stoelen, honkbal setjes, rugbyballen en natuurlijk een aangenaam zonnetje. Op zich al genoeg om je een middag te vermaken. Maar er was meer. Ik noem;

-          een popcorn machine

-          een suikerspin wiel 

-          een kinderbadje vol met ijs en blikjes,

-          maar ook een enorme bak met verse sangria

-          2 port-a-cabins voor een plasje op z'n tijd

-          4 grote flessen ‘Herôme’ voor wat hygiëne

En dan hebben we t slechts gehad over t kleine vermaak, de hygiënische voorzieningen en de drankjes. Er stond ook een mega springkussen in de vorm van een hindernisbaan, waar menig blauwe plek ontstaan is... Daarnaast trad er een live band op, die aan t eind van de middag afgelost werd door een DJ. Die DJ verzorgde vervolgens weer de muzikale begeleiding van een vuurdanseres. Verder waren er verschillende ‘waves’ van pizza om ook de innerlijke mens te verzorgen.

Klapstuk van de avond was toch wel een heus varken aan t spit. Het beestje had al de hele nacht in de marinade gelegen en is s ochtends vroeg aan t spit geregen, om daar de hele dag (gelukkig automatisch) rond gedraaid te worden boven een houtskoolvuurtje. Gesprekken tussen Nederlanders en Duitsers gingen over hoe dat beest nu aan te snijden? Gelukkig bleken er verschillende Amerikanen met ervaring rond te lopen en was dat klusje redelijk snel geklaard. Om nu te zeggen dat t super lekker was… dat niet echt, maar t was wel heel spectaculair.

Dit alles onder de naam ‘Chuck-a-palooza’ waarvan we nog steeds niet 100% helder hebben wat t betekent. 

SUPER DISCOUNT... Move-out sale in NYC

SUPER DISCOUNTS … Move-out sale in NY

Terwijl wij op Sint Maarten in de relaxstand zaten, stond Columbia University volledig in het teken van de Graduation van de ‘Class of 2012’. Was lang studeren ‘in onze tijd’ nog vrij gebruikelijk, ik tel hier een totaal van 15 studiejaren in ons kleine appartementje, in de US is daar geen sprake van. Je begint en precies na de nominale tijd studeer je af. Punt.

Aangezien wij hier in student housing wonen, heeft dit hele graduation feest voor ons de nodige (positieve) effecten. Allereerst was ons huis werkelijk binnen no-time, ongezien en fijn winstgevend verhuurd voor de volledige tijd dat wij in Sint Maarten zaten. Papa en mama ‘Beatrice’ bleken van t nette soort en we vonden ons huis schoon en de lakens gewassen weer terug. Zeer prettig!

Daarnaast betekent afstuderen ook: verhuizen. Zo hebben we al de nodige papa’s met aanhangwagens en meisjes in joggingbroeken verhit met spullen zien sjouwen. De wat luxere variant daarvan, kwam uiteraard ook voor; de verhuismannen met bijbehorende dozen. Veel van de business school studenten (zoals ‘wij’), verlaten de US weer om terug te keren naar hun 9 tot 21 werk. Twee jaar geleden dachten ze toch echt absoluut niet zonder; luxe bank, laptoptafel, 4 schemerlampen, humidifier, printer, blender, weegschaal etc etc te kunnen. Nu blijken al die dingen toch wat onhandig in de 2 mee terug te nemen koffers, dus: SALE.

And that is where we come in! Want vonden we veel van deze items idd niet zo nuttig voor de volle mep, met flinke korting of voor niks staan we daar heel anders tegenover! Dus hebben we de afgelopen dagen opgehaald:

-          speakerset

-          blender

-          ventilator

-          water filter

-          printer

-          water koker

Best een mooie lijst! Maar ik geloof dat S t inmiddels wel prettig zou vinden als de mailtjes met SUPER DISCOUNT weer zouden stoppen J